Millet Neyin Derdinde, Siz Neyin Peşindesiniz?
Bir basın toplantısı düşünün…
Salon dolu.
Milletvekili var, eski bakan var, il ve ilçe belediye başkanları var, parti yöneticileri var.
Kısacası iktidarın Erzurum’daki vitrini eksiksiz.
Peki gündem ne?
Erzurum’un bitmeyen sorunları mı?
Emeklinin geçim derdi mi?
Esnafın kepenk kapatması mı?
Gençlerin umutsuzluğu, işsizlik, göç mü?
Kar altında kalmış kaldırımlar, temizlenmeyen refüjler mi?
Hayır.
Gündem: Üye artışı.
AK Parti Erzurum İl Başkanı Sayın İbrahim Küçükoğlu çıkıyor ve “Türkiye’nin en geniş tabanlı siyasi hareketiyiz” diyerek söze başlıyor. Ardından uzun uzun anlatılan şey, Erzurum’da artan üye sayıları…
Demek ki Erzurum’un artık hiçbir sorunu kalmamış.
Demek ki şehir güllük gülistanlık.
Demek ki dert bitmiş, mesele kalmamış, tek konuşulacak konu üye sayısıymış.
Buradan sormak gerekiyor:
Siyasetin önceliği üye sayısı mıdır, vatandaşın derdi midir?
23–24 yıllık bir iktidardan söz ediyoruz.
Az değil.
Bir nesil bu şehirde bu iktidarla büyüdü.
Ama Erzurum hâlâ zor bir şehir.
Ve maalesef sorunlar ya çözülmüyor ya erteleniyor ya da görmezden geliniyor.
Günlerdir yağan kar hâlâ kaldırımlarda.
Yaşlılar yürüyemiyor, engelliler çıkamıyor, vatandaş düşe kalka yol bulmaya çalışıyor.
Ama sosyal medyada “süslü” karla mücadele paylaşımları gırla…
Gerçekle vitrin arasındaki uçurum işte tam da burada başlıyor.
Gelelim emeklilere…
Erzurum’da yaklaşık 100 bin emekli var.
Türkiye Emekliler Derneği Erzurum Şubesi’nin 11 bine yakın üyesi bulunuyor.
Sayın İl Başkanı’na sormak lazım:
Göreve geldiğinizden bu yana bir kez olsun bu derneğin kapısını çaldınız mı?
Emeklinin sofrasına baktınız mı?
İl yönetiminizden, milletvekillerinizden, belediye başkanlarınızdan kaç kişi gidip emeklinin derdini dinledi?
Ya da dinlemek gibi bir niyet var mıydı?
Zamlar açıklandı, tepkiler yükseldi.
Ama bu şehirde o tepkileri muhatap alan bir siyasi irade gördük mü?
Hayır.
Esnaf deseniz…
Küçük esnaf can çekişiyor.
Vergi yükü ağır, piyasa durgun, borçlar büyüyor.
Kepenkler bir bir kapanıyor.
Soruyorum:
2025 yılında Erzurum’da kaç işletme kapandı?
Kaç firma konkordato ilan etti?
Kaç icra dosyası açıldı?
Boşanma oranları ne durumda?
Bunların cevabı var mı elinizde?
Yoksa bunlar gündeminize hiç girmiyor mu?
Stadyum denildi, aylar geçti.
Kapalı spor salonu, yüzme havuzu denildi.
Protokol fotoğrafları paylaşıldı.
Ama ortada hâlâ resmî, net, somut bir sonuç yok.
Gençler umutsuz.
İstihdam yetersiz.
Öğrenciler psikolojik baskı altında.
Göç hız kesmeden devam ediyor.
Ama siz çıkıp neyle övünüyorsunuz?
Üye artışıyla.
Kusura bakmayın ama bu siyaset değil.
Bu, göstermelik siyaset.
Millet yangın yerindeyken,
siz istatistik makyajıyla vitrin süslüyorsunuz.
Tuzu kuru olanlar,
emeklinin halinden ne anlar?
Esnafın borcundan ne anlar?
Gencin umutsuzluğundan ne anlar?
Erzurum zor şehir.
Ama bu şehri zorlaştıran şey sadece coğrafya değil;
duyarsızlık, öncelik körlüğü ve koltuk konforu.
Siyaset, üye sayısıyla övünme sanatı değildir.
Siyaset, dert dinleme ve çözüm üretme sorumluluğudur.
Millet neyin derdinde,
siz neyin peşindesiniz?