Erzurumspor son haftalarda sahada destan yazıyor.
Aynı kadro, aynı teknik direktör, aynı eleştiriler…
Ama bugün geldiğimiz noktada Serkan Özbalta yönetimindeki mavi-beyazlı takım, ligin en formda ekiplerinden biri.
Ümit var.
Heyecan var.
Tribünde artık “şampiyonluk şarkıları” bile söyleniyor.
Ama gelin görün ki…
Sahadaki görüntüyle kulübün içindeki gerçekler arasında dağlar kadar fark var.
Çünkü Erzurumspor sadece rakipleriyle değil, parasızlıkla da mücadele ediyor.
Bugün bu ülkede futbol konuşuluyorsa, başarıdan söz ediliyorsa, herkes bilir ki bunun tek bir anahtarı vardır:
Para.
Para yoksa;
Birlik olmaz,
Huzur olmaz,
Başarı da kalıcı olmaz.
Erzurumspor geçmişte bunun bedelini ağır ödedi.
Defalarca düştü, dağıldı, yeniden kuruldu.
Bugün yeniden zirveye oynuyor ama…
Ne acıdır ki geçen haftaya kadar takımın göğsünde sponsor bile yoktu!
Evet yanlış duymadınız:
Bir Süper Lig hayali kuran kulüp, sahaya reklamsız çıkıyordu.
Peki nerede bu şehrin iş insanları?
Nerede “Erzurum sevdalısıyız” diyen büyük markalar?
Nerede memleket edebiyatı yapanlar?
Akıl veren çok…
Para veren yok.
Kulüp Başkanı Ahmet Dal basın toplantısında adeta haykırdı.
Ama kimin umurunda?
Herkes topu taca attı.
Herkes bir diğerini işaret etti.
Ama kimse taşın altına elini koymadı.
Futbolcular kazanıyor, prim bekliyor.
Kulübün personeli var.
Deplasman gideri var.
Altyapı masrafı var.
Transfer taksitleri var.
Yani Erzurumspor sadece top peşinde koşmuyor…
Hayatta kalma mücadelesi veriyor.
Ve işte tam bu noktada iki isim çıkıyor karşımıza:
Veysel Çınar
Cabbar Erdoğan
Bu iki yönetici ne yaptı biliyor musunuz?
Konuşmadı.
Bahane üretmedi.
"Benim de işim var” demedi.
Taşın altına bedenini koydu.
Hem göğüs sponsoru oldular,
Hem sırt sponsoru…
Yani bugün Erzurumspor sahaya çıkıyorsa,
O formanın üstünde reklam varsa,
Bu iki ismin sayesinde var!
Şimdi soruyorum:
Bu şehirde bu kadar holding varken,
Bu kadar büyük firma varken,
Bir kulüp iki yöneticinin fedakârlığıyla mı ayakta durmalı?
Bu ayıp kime ait?
Başarı isteniyor.
Alkış isteniyor.
Zafer isteniyor.
Ama destek yok!
İşte en acı gerçek bu.
Erzurumspor bugün yöneticilerinin cebindeki parayla,
Futbolcularının yüreğiyle,
Taraftarının duasıyla ayakta duruyor.
Veysel Çınar ve Cabbar Erdoğan bugün sadece sponsor değil,
Bu kulübün sigortasıdır.
Onlar sadece yönetici değil,
Bu kulübün omurgasıdır.
Bu yüzden alkış en çok onlara yakışıyor.
Çünkü lafla değil, parayla konuştular.
Ama unutmayalım:
Bir kulüp iki kişinin sırtında taşınmaz!
Erzurumspor bir şehrin takımıysa,
Bu şehir artık ya sorumluluk alacak…
Ya da susacak.
Çünkü sahadaki aslanlar daha fazlasını hak ediyor.